20fckn26

20fckn22

Πάει καιρός από το τελευταίο δάκρυ

ούτε σταγόνα υπάρχει στον ωκεανό

κι ένας κήπος που γέμιζε με άνθη

παραδόθηκε σε αιώνιο κενό.

Πάει καιρός από το τελευταίο γιατί

και από τότε που ακούστηκε κραυγή

και τη θέση μιας ήρεμης μελωδίας

έχει πάρει η επίπονη σιωπή.

Παραμένω σε μια μοίρα που μου γράψαν

η ζωή μου ένα θέατρο σκιών

που όταν πέφτει φως επάνω εγώ σβήνω

σε κάθε πράξη της τη ζωή μου δίνω

πρωταγωνίστρια σε εκτέλεση ψυχών.

Σαν πως με φέραν δανεική σε αυτόν τον κόσμο

δεν είμαι μέρος του, απλά παρασιτώ

και σαν γενναία ιππότες δέχτηκαν να σώσουν

από ΕΜΕΝΑ αυτόν τον κόσμο τον φριχτό.

Στη θύελλα των συναισθημάτων που μου γεννιούνται σε κάθε μου επαφή με περιστατικά γυναικοκτονιών, η πρώτη καθαρή αίσθηση είναι πάντα αυτή της απορίας.

Το ασύλληπτο της αρρώστιας αυτής δεν το χωράνε οι λέξεις μου, και για αυτό μου φωτίζεται ως αρχικός σαφής κρίκος απλά το ερωτηματικό. Το λεκτικό περιεχόμενο της ερώτησης που προηγείται αυτού του ερωτηματικού ποικίλλει. Συχνά αφορά στο μίσος.

Το γιατί, από πότε και πού υπάρχει το μίσος απέναντι στις γυναίκες είναι ερωτήσεις που βρίσκω αφελείς, περιορισμένου βάθους και αόριστες. Αισθάνομαι ότι μέσω τέτοιων ερωτήσεων υπονοείται ένας εν δυνάμει χώρος για αμφισβήτηση- ο μισογυνισμός υπάρχει στον κόσμο μας και οποιαδήποτε προσπάθεια τεκμηρίωσης αυτής της δήλωσης είναι μέρος της παθογένειας του προβλήματος.

Θεωρώ πιο γόνιμο να αναρωτιέμαι πώς υπάρχει τόσο μίσος, ποιες είναι οι εκφάνσεις του και σε ποιες μορφές φυλάσσεται/ διατηρείται/ εμφανίζεται/ εξελίσσεται/... έως τη στιγμή που θα εκδηλωθεί ΚΑΙ μέσω της δολοφονίας.

(Η προσπάθεια απάντησης αυτής της ερώτησης μπορεί να έχει επιμορφωτικό χαρακτήρα και συστήνεται ανεπιφύλακτα ως μία προσωπική διεργασία.)

Ο Κακός Λύκος ήταν ένα πολύ τρανταχτό πρότυπο του "κακού" όσο μεγάλωνα, καθώς ήξερα πολύ καλά από την αρχή πως θα κάνει μαλακία. Γι' αυτό και θα τιμωρούταν. Οπότε τον κατηγορούσα εξ αρχής και τελικά είχα και δίκιο.

Το μοντέλο ηθικής των παραμυθιών (και του Παπακαλιάτη) βασίζεται στον κακό που χωράει μέσα του όλο το λάθος, την κακία και το μίσος, απαλλάσσοντας την πλειοψηφία των υπόλοιπων χαρακτήρων από την ευθύνη του θύτη. Δεν υπάρχει μερίδιο εδώ, μονοκοπανιά ο κλήρος του αδίκου πέφτει στον Λύκο.

Και επειδή πράγματι μεγαλώσαμε με παραμύθια, ίσως μπερδευόμαστε ακόμα με ζητήματα ηθικής.

Ο μισογυνισμός δεν εμφανίζεται ξαφνικά όταν ένας άντρας δολοφονεί μία γυναίκα. Ούτε καν κορυφώνεται εκεί. Η γυναικοκτονία ανήκει στο κομμάτι της τελειωτικής παρακμής.

Το μίσος χωράει σε κάθε "αλλά", "όμως", "βέβαια"

σε κάθε "ποτέ δεν ξέρεις"

σε κάθε σχόλιο περί εξωτερικής εμφάνισης, ερωτικής κατάστασης, επαγγελματικού προσανατολισμού, ασχολιών και δεξιοτήτων, σεξουαλικότητας, ευφυίας και ταλέντου, συναισθηματικής διάθεσης, έκφρασης και κοινωνικής παρουσίας, πρωτοβουλίας, μητρότητας, ...

σε κάθε "τώρα θα δούμε τι θα πουν οι φεμινίστριες", "ισότητα δεν θέλατε", "γυναίκα καριέρας", "θα στρώσει" ...

Πραγματικά.. όσο γράφω σκέφτομαι μήπως τώρα δεν λέω και κάτι, μήπως είναι πολύ αυτονόητα όλα αυτά.

Αλλά ειλικρινά δεν έχω αρκετές ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Γράφω αυτά που όντως ακούω.

Και αυτά που ακούω είναι μικρές ενέσεις μίσους, τόσο μικρές που δεν λογαριάζονται ως επικίνδυνες. Η ενοχή -σε αντίθεση με τα παραμύθια- έχει χωριστεί σε τόσες πολλές μερίδες που πλέον έχει διακριτικά σκορπιστεί σαν κόκκους άμμου.

Το προφανές αποτέλεσμα δείχνει τρανταχτά ότι το πρόβλημα όχι απλά δεν έχει χαθεί, άλλα έχει ταυτιστεί με την πραγματικότητα: ο μισογυνισμός είναι αναπόσπαστο μέρος της- σε σημείο που συχνά δεν μπορεί να αναγνωριστεί αν κάτι είναι απαραίτητα έκφανση του:

Θεωρείται "φυσιολογικό" ότι οι γυναίκες θα φοβόμαστε να γυρίσουμε αργά στο σπίτι,

θα φοβόμαστε να φορέσουμε κάποια ρούχα,

θα φοβόμαστε να απαντήσουμε σε σχόλια που θα λάβουμε,

θα φοβόμαστε να μιλήσουμε προσωπικά με καθηγητές και αφεντικά.

Και ορίστε και η ευθύνη που ψάχναμε- την έχουμε εμείς: η ευθύνη της προσαρμογής.

Η εναρμόνιση του μίσους με το κοινωνικό περιβάλλον δημιουργεί την ψευδαίσθηση μίας ισορροπίας η οποία "διαταράσσεται" από περιστατικά σωματικής βίας-βιασμών-γυναικοκτονιών.

Ουδεμία διατάραξη δεν ισχύει- η πραγματικότητα είναι έτσι διαμορφωμένη ώστε ακριβώς αυτές οι πράξεις μίσους της ταιριάζουν.

Οι δολοφονίες συμβαίνουν στις γειτονιές και στις πόλεις μας, εμείς συνεχίζουμε το σκρόλινγκ, κάποιος θα πει "και μετά λένε γιατί τις σκοτώνουμε" (γιατί κάποιος ΘΑ ΤΟ ΠΕΙ) και όλη αυτή η φρίκη έχει βρει ένα μέρος που πλέον έχει κατοχυρώσει ως δικό της, στην πραγματικότητα μας.

Το κείμενο που παραθέτω στην αρχή γράφτηκε το 2022, σε μία πρώτη μου προσπάθεια να εκφραστώ σχετικά με το ζήτημα. Μου φαινόταν τότε τραγική η χρονολογία σε σχέση με το τι συνέβαινε, κι όμως έχουν περάσει τέσσερα επιπλέον ολόκληρα χρόνια.

Η σκέψη εστιάζει στην ιδέα ότι ο κόσμος δεν αποτελείται από γυναίκες, αλλά τις έχει μέσα του. Οι γυναίκες υπάρχουν απαραίτητα σε σχέση με τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν υπάρχει απαραίτητα σε σχέση με τις γυναίκες.

Η σκέψη εστιάζει στον φόβο. Είμαι γυναίκα και με βλέπω να μεγαλώνω και αυτό σημαίνει πως με βλέπω να μαθαίνω να φοβάμαι. Είμαι γυναίκα και μαθαίνω να βλέπω γυναίκες να χάνουν τη ζωή τους στην χώρα μου, την πόλη μου και τη γειτονιά μου επειδή είναι γυναίκες.

Είναι φριχτό ότι η θεματική αυτού του κειμένου δεν παύει να είναι επίκαιρη.

Δεν υπάρχει ανάγκη κάποιας αφορμής για την συζήτηση αυτή, κι όμως όλο κάποια βρίσκεται.