Πολλές φορές έχω τη συνήθεια από τις λέξεις να απομονώνω το κάθε γράμμα ξεχωριστά.

Όσο περιμένω την πτήση μου για Θεσσαλονίκη, παίζω στο μυαλό μου σε ριπλέι τις τελευταίες μέρες με τον Ορφέα. Προσπερνάω τις βόλτες στην πόλη, τα μουσεία, τη γνωριμία με τους φίλους του, προσπερνάω μέχρι και την απίστευτη φύση έξω απ' το Ντράμεν που με ταξίδεψε σε κομμάτια της παιδικότητάς μου που δεν θυμάμαι πότε τα συνάντησα τελευταία φορά, και...

Ένα κύμα σκάει στο πάνω μέρος του χεριού μου

Στη γειτονιά μου, στον Άγιο Παύλο, ακριβώς απέναντι απ' το Πέτρινο δημοτικό σχολείο, βρίσκονται δυο ξύλινα παγκάκια. Τοποθετημένα δίπλα-δίπλα, σχεδόν χωμένα στο δάσος, έχουν θέα στην πόλη, το Θερμαϊκό και τον Όλυμπο.

μαθαίνει να χωράει μες τη ζέστη κάποιου δέρματος

Σύντομα, μέχρι και η τελευταία πορτοκαλί φλούδα του έχει κρυφτεί πίσω απ' τη βουνοκορφή, στον ορίζοντα.

σήμερα στο διάλειμμα δεν ήθελα να παίξω κυνηγητό με τα παιδιά και ήθελα απλά να κάτσω

Συνδέουμε ημερομηνίες με γεγονότα που θεωρούμε κομβικά

Η ιδέα γυρίζει στο μυαλό μου από τις 19/12/2025 το πρωί, όταν μεταξύ σημειώσεων του μαθήματος "Εθνογραφική Έρευνα" στη σχολή, μου φάνηκε πολύ αστείο να γράψω στο τετράδιο μου τις φράσεις:

η μουσική που ακούγεται από άλλον χώρο