αέρας κι άλλα ξόρκια - Μάιος 2026

Ο αέρας συμβολίζει την αλλαγή, το απρόβλεπτο, την ανανέωση.

Μετακινεί και συν-κινεί χωρίς κάποια πρόθεση, τυχαία.

Κι έτσι, οι συνέπειές του οφείλονται σε αυτόν, όμως δεν τίθεται ζήτημα ευθύνης.

Ο αέρας προσφέρει κύματα στη θάλασσα, ανάβει και σβήνει τη φωτιά, ανακατεύει το χώμα.

Περιπαίζει τη φύση, τη χορεύει, την ξυπνά. Και όταν θυμώνει την πληγώνει- ουρλιάζει ή σιωπά.

Το ανεξέλεγτο προφίλ του με κάνει να τον αντιπαθώ, ειλικρινά, και να εκνευρίζομαι ακόμη με αυτόν. Φέρνει στο μπαλκόνι μου αντικείμενα που δεν ήθελα να έχω και μου χαλάει τα μαλλιά. Με εμποδίζει να πάω για μπάνιο πολλές καλοκαιριάτικες μέρες στην Κρήτη και τελευταία μου προκαλεί αλλεργία η σκόνη του. Φυσικά δεν μπορώ να τον κατηγορήσω- αέρας είναι. Όσο και να τον προσωποποιώ εδώ, δεν καταφέρνω κάτι.

Παρότι δεν έχω σκοπό να κλείσω αυτό το κείμενο με ένα αναπάντεχο πλοτ τουίστ συμπάθειας και ευγνωμοσύνης απέναντι στον άνεμο, θα σας περιγράψω την προοπτική που έχω αναπτύξει σε σχέση με αυτόν.

Ξυπνάω και φυσάει και μου χαλάει η διάθεση επειδή αισθάνομαι ανήμπορη να αλλάξω την πραγματικότητα που με ενοχλεί- νιώθω κατά κάποιον τρόπο ανελεύθερη.

Μα κάτι δεν στέκει,

και αυτό είναι το οξύμωρο του να αποζητώ ελευθερία, υπό τον όρο του ελέγχου (ακόμα και του προσωπικού).

Αυτό που αναρωτιέμαι είναι: και τι προσπαθώ πια τόσο πολύ να ελέγξω; Μου έρχεται στο μυαλό ο Χοσέ στις Σαββατογεννημένες που χορεύει στον ρυθμό του σεισμού. Αυτό σημαίνει υπηρετώ τη ροή;

Και από την άλλη, δεν μου άρεσε ποτέ η έννοια της υπηρέτησης της ροής.

"Υπηρετούμε τη μουσική ροή" μας λένε μερικές φορές. Πείτε με κομπλεξική, αλλά εγώ δεν πιστεύω σε αυτό- ίσως γι'αυτό νιώθω και άρρυθμη-άτονη-άτοπη συχνά.

Είναι δυνατόν να ταυτίζεται το να αφεθώ με το να υπηρετήσω; Κάτι δεν μου κολλάει, και δεν είμαι μεγάλη φαν του ασκητισμού.

Καταλαβαίνω ότι σχετίζεται με την εσωτερική αντίληψη του τι κάνω. Αφήνομαι, αλλά όχι τυχαία: συνειδητά. Χωράει συνείδηση στην άφεση, λοιπόν; Ο Αριστοτέλης μίλησε για τον "ενάρετο" άνθρωπο, ο οποίος επιλέγει το σωστό συνειδητά, δηλαδή το ξέρει και το λάθος. Έχουμε να κάνουμε με κάτι αντίστοιχο εδώ; Ξέρω τον έλεγχο και ξέρω και την ελευθερία, αλλά επιλέγω την ελευθερία. Πώς ξέρω όμως την ελευθερία, όταν ξέρω και τον έλεγχο, έχει μήπως να κάνει με το τι από τα δύο έμαθα πρώτα; Και το ίδιο ερώτημα μεταθέτω και στον ενάρετο, έχει διαφορά αν έμαθε πρώτα το σωστό ή το λάθος; Και αν έμαθε πρώτα το σωστό, τότε μήπως στο λάθος που ξέρει ενέχεται το σωστό; Και για να το κλείσω: άρα τότε, μήπως αν ξέρουμε τον έλεγχο και μαθαίνουμε έπειτα την άφεση, τότε σε αυτήν ενέχεται ο έλεγχος;

Συγγνώμη για το σόφισμα, όμως σε αυτό το σημείο ακριβώς εντοπίζω τη δυσκολία, στον ορίζοντα μεταξύ ελέγχου και άφεσης. Τον οποίον μάλιστα όσο κοιτάω τόσο γίνεται μία όλο και πιο λεπτή γραμμή.

["προσπάθησε να μην προσπαθείς" - εδώ με έχετε χάσει τεεεεελείως]

Δεν αμφισβητώ τη συσχέτιση ελέγχου-ελευθερίας. Προσπαθώ να την κατανοήσω. Και ειλικρινά, δεν ξέρω αν προτιμώ να ανακαλύψω ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει.

Αυτές τις δύσκολες σκέψεις μου γεννά ο αέρας και τον αντιπαθώ. Και η μεταφορά μου εδώ φανερώνεται λίγο περισσότερο, καθώς δημιουργείται η εντύπωση ότι το πρόβλημά μου μάλλον είναι η πρόκληση που φέρει, παρά ο ίδιος ο άνεμος.

Πράγματι ενοχλητικές οι αλλεργίες και οι σκόνες, αλλά δεν είν' αυτά τα κρίματα του αέρα.