blackout - με τη Λυδία και την Έλενα (Ιούλιος 2026)

Μπορείς να γίνεις ένα με το νερό όταν κολυμπάς σε αυτό

Να νιώσεις για λίγο ότι η βαρύτητα δεν έχει επίδραση πάνω σου

Μπορείς να νιώσεις τον ήλιο να καίει το δέρμα σου και τα σύννεφα να σε δροσίζουν με τη σκιά τους

Μπορείς να νιώσεις το φως μέσα σου ή το σκοτάδι;

Εγώ δε μπορώ

Μπορώ να νιώσω το σφίξιμο όμως στο στομάχι μου

ή το στέρνο μου να είναι πιο ελαφρύ από ό,τι συνήθως

Μπορώ να ακούσω τον αέρα και το κύμα να παφλάζει

Μπορώ να ακούσω τις φωνές των παιδιών που παίζουν από απόσταση

Δε μπορώ να ακούσω όμως το φως και το σκοτάδι

Δε μπορώ να ακούσω τη λάμψη ή τη σκιά

Δε μπορώ να ακούσω αυτά που τάχα σκοτεινιάζουν το βλέμμα μου

Κι όμως με αγγίζουν πιο πολύ από εκείνα που βλέπω και ακούω

Μοιάζει να ψάχνουμε σύμβολα μέσα σε αυτά που συμβαίνουν πέρα απ' τον έλεγχο μας.

Όπου φως ενέργεια, και όπου σκοτάδι παύση.

Άλλο ένα δίπολο για να μας ξεκουράσει.

Χωράει μια απλότητα ό,τι είναι άσπρο ή μαύρο, κι όμως μια επιβολή,

κι όμως τόσο φόβο.

Η διακοπή του ρεύματος στερεί από τη νύχτα και εκείνο το τέχνασμα φωτός που έχουμε βρει να φέγγει

κι όταν ξυπνάμε και είν' σβηστά τα φώτα της ψυχής μας, λέμε "δεν λάμπω σήμερα" ορίζοντας ως έλλειψης κανόνα το σκοτάδι.

Λες και αδειάζει η αίθουσα όταν τα φώτα κλείνουν, και σιωπηλά, στα σκοτεινά, τα έπιπλα ρουφιούνται

η θάλασσα εξατμίζεται,

ο ορίζοντάς της σβήνει

χρώματα δεν υπάρχουνε

ούτε σημαίνουν κάτι.

και βρίσκομαι να αναζητώ / μια τροπή σε φυγή / απ' το σκοτάδι / ενώ ξεχνάω / πως το φως / θα μου φέρει μοναξιά

γράφουμε με τη Λυδία και την Έλενα