ΚΟΚΤΕΙΛ #01 επείγοντα

Η ιδέα γυρίζει στο μυαλό μου από τις 19/12/2025 το πρωί, όταν μεταξύ σημειώσεων του μαθήματος "Εθνογραφική Έρευνα" στη σχολή, μου φάνηκε πολύ αστείο να γράψω στο τετράδιο μου τις φράσεις:

"επείγοντα περιστατικά ανθρωπολογίας",

"εφημερεύει η ανθρωπολογική κλινική",

"δεν ξέρω, ας ρωτήσω τον ανθρωπολόγο μου".

Ήξερα ότι το μυαλό μου έφερε προς τα έξω αυτές τις σκέψεις επειδή κάπως κάτι ήθελα να πω μέσα από αυτές, όμως εκείνη τη στιγμή ήταν απλά προσωπικό χιούμορ μεταξύ εμένα και του εαυτού μου, δεν υπήρχε κανένα φανερό νόημα μέσα στις φράσεις, μόνο ένα νερντουλίστικο αστείο σχόλιο για να μου αποσπάσω λίγο την προσοχή από το μάθημα.

Παρόλα αυτά το ενδιαφέρον μου είχε κεντριστεί και το ξεφύλλισμα του σημειωματαρίου μου συχνά έπαυε για δευτερόλεπτα ή λεπτά στη σελίδα εκείνης της ημέρας.

Η εσωτερική μου φωνή μου θύμιζε το αστείο μου συχνά πυκνά και επέστρεφα στην προσωπική αυτή χιουμοριστική ατμόσφαιρα.

[η παραπάνω μου εξομολογητική αφήγηση αποτελεί εν δυνάμει μια αναφορά στο αμέσως προηγούμενο κείμενό μου]

Απόψε, στις 16/03/2026, βίωσα όντως ένα επείγον περιστατικό ανθρωπολογίας- διαύγεια.

Η ανθρωπολογική κλινική εφημερεύει πράγματι και για λόγους που μέσα μου κυριεύονται από κάποια ανωτέρα βία- εδώ έγκειται και το "επείγον" της υπόθεσης- ξενυχτώ για να γράψω άλλο ένα προσωπικό κείμενο (κοκτέιλ κι όχι σφηνάκι αυτή τη φορά) με φανταστικό ερέθισμα το αποψινό λάηβ της Αθηνάς, του Κώστα και του Κυριάκου στο Σπίτι μου Μπαρ.

Παραθέτω σε τίτλους-τύπου τις σκόρπιες ιδέες που μου γεννήθηκαν, με τη σειρά που τις σημείωσα επί τόπου στο κινητό μου:

μουσική απληστία, μουσική τσόντα, μουσική συνομιλία, η μουσική των μουσικών

Είναι φορές που τραγούδια τόσο όμορφα κρατάνε τόσο λίγο. Το "Από μέσα πεθαμένος" είναι από τις πρόσφατες κορυφές στην καθημερινή μου λίστα ακρόασης, κι όμως κάθε φορά απογοητεύομαι από το πόσο σύντομα τελειώνει, και μετά πρέπει να το τραγουδήσω κι εγώ μία φορά, να το παίξω στο πιάνο αν βολέψει, να το μουρμουρίσω, μήπως και το ευχαριστηθώ περισσότερο.

Νομίζω για αυτό και αποτελεί κορυφή- το ακούω ξανά και ξανά σαν να μη θέλω να σταματήσει ακόμα.

Στο λάηβ άκουσα πολλούς συνδυασμούς τραγουδιών, ήταν ίσως και το Νο1 χαρακτηριστικό της βραδιάς που με τράβηξε. Το ένα τραγούδι έμπαινε μέσα στο άλλο και κάθε τόσο επέστρεφε το κάθε ένα και συνεχιζόταν από εκεί που είχε σταματήσει, αλλά ωστόσο το ταίριαγμα τους άφηνε και μία αίσθηση φυσικότητας στην εναλλαγή, ολότητας. Αποτέλεσμα ήταν η εκπλήρωση της ανάγκης μου τα ωραία τραγούδια να κρατάνε περισσότερο. Στο μυαλό μου, το μόνο που επετεύχθη ήταν η παράταση της απόλαυσης.

Και αναρωτιέμαι λίγο ειδικότερα πώς λειτούργησε αυτό.

Βρίσκω κάτι διεκδικητικό στους συνεχείς και -κατά κάποιον τρόπο- απροσδόκητους συνδυασμούς κομματιών. Πρόκειται για μία μορφή κολλάζ, όπου παίρνεις υλικά από έτοιμους οδηγούς και τα διαχειρίζεσαι, τα επεξεργάζεσαι και τα αναδιαμορφώνεις με βάση τη δική σου αισθητική και πρόθεση. Η διεκδίκηση αφορά στη μουσική σου και τον εαυτό σου μέσα σε αυτή. Δεν το βλέπω απλά ως διαδικασία οικειοποίησης, από φόβο μήπως αυτό σημαίνει ότι ο εαυτός ή η μουσική ως συντελεστές μένουν απαράλλαχτα. Το βλέπω ως μία πράξη κυριότητας του ύφους. Η Ζωή χθες με ρώτησε αν στο σπίτι μου προτιμώ μινιμαλισμό ή μαξιμαλισμό. Και στις δύο περιπτώσεις έπιπλα θα έχω, όμως η ατμόσφαιρα και η αισθητική του χώρου αλλάζει εντελώς. Έτσι η Αθηνά, σαν να διακοσμούσε το λάηβ της, έκανε μία χωροταξική διαρρύθμιση των κομματιών της δημιουργώντας ένα πολύ δικό της κλίμα.

Και μου αρέσει να παρατηρώ τι έχει το κάθε άτομο να πει τη στιγμή που κάνει μουσική και κάποιες φορές το κάνω. Το κολλάζ που περιγράφω μου άφησε την έντονη παρουσία της πρόθεσης σε ό,τι άκουσα. Δεν υπήρχε κομμάτι να μην ταιριάζει στα γούστα μου, κι όμως παρατηρούσα πιο έντονα ότι ίσως και να μην είχε σημασία εκείνη τη στιγμή, η μουσική ήταν των μουσικών που την έφτιαχναν κι εγώ ήμουν πολύ πολύ τυχερή που ήμουν εκεί.

Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω μόνη μου σε λάηβ, γιατί υπάρχει ένας αυτοσκοπός σε αυτή την κατάσταση που θέλω κάποιες φορές να αξιοποιώ. Σκέφτομαι συχνά αν θα ήταν καλό να μιλήσω λίγο παραπάνω με τα γύρω άτομα και χτυπάει καμιά φορά το κοινωνικό άγχος της μοναξιάς. Αλλά στην πραγματικότητα, μπορεί να γίνει τόσο δυνατή η σχέση μεταξύ "εκτός" και "εντός σκηνής"- και κατά βάθος το ξέρω, και κατά βάθος κάθε φορά αυτό αποδεικνύεται. Οπότε χρειάζεται εκ μέρους μου λίγη συνέπεια στη συγκέντρωση μου (και ίσως να μην διακόπτω για να κρατάω τόσες σημειώσεις) και έχω τόσα να ακούσω και σχεδόν να κουβεντιάσω, που ο αυτοσκοπός όχι απλά εκπληρώνεται, αλλά επενδύω τόσο στη σχέση αυτή που καταλήγω να σκέφτομαι "μακάρι να είχε μερικά ακόμα πλήκτρα το πιάνο".

Θα κρατήσω κάποιες σκέψεις για εμένα, όμως αφήνω τους τίτλους που παρέθεσα σαν τροφή για σκέψη [πράγμα πολύ σημαντικό:)].

Το επείγον περιστατικό ανθρωπολογίας δεν ήταν παρά μία πολύ όμορφη εμπειρία μου που μου έδωσε τόσο υλικό για αβίαστη παρατήρηση/ σκέψη/ αίσθηση, που έπρεπε κάτι να το κάνω.

Γυρνώντας σπίτι διερωτήθηκα: "να 'ταν το ποτό μου;", "να 'ταν η μέρα" ή "να 'τα και λίγο τ' άστρα";

αλλά δεν ήταν

Ανθρώπων έργα είναι όσα γράφτηκαν και καταγράφτηκαν εδώ και Ανθρώπων έργα είναι όσα γίνονται και άλλα βράδια και πρωινά, σε σκηνές και σε δρόμους και μπαλκόνια, χειμώνα, καλοκαίρι, με λίγους και πολλούς.

Όλοι οι παράγοντες αλλάζουν.

Το ανθρώπινο στοιχείο μένει και εμείς είμαστε εδώ να το συζητάμε.