ΚΟΚΤΕΙΛ του ΑΛΕΞΗ: ηλιοβασίλεμα

Κοιτάζω τον ήλιο που δύει.

Σύντομα, μέχρι και η τελευταία πορτοκαλί φλούδα του έχει κρυφτεί πίσω απ' τη βουνοκορφή, στον ορίζοντα.

Πόσο γρήγορα χάθηκε, σκέφτομαι.

Ατενίζω τον ουρανό από άκρη σ' άκρη. Ο ήλιος κάθε μέρα διαγράφει όοοολη αυτήν την πορεία, και, όσο γρήγορο κι αν μου φάνηκε μόλις το χάσιμό του πίσω απ' τη βουνοκορφή, του παίρνει μία ολόκληρη μέρα να διασχίσει το γαλάζιο.

Και τι είναι μία μέρα; Ένα λεπτό, ένα δευτερόλεπτο, ένα άνοιγμα και ένα κλείσιμο των ματιών, σε σχέση με αυτό που ήταν όταν ήμασταν παιδιά.

Κάτι με κυνηγάει. Ό,τι και αν κάνω, νιώθω διαρκώς πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός, ότι δεν θα προλάβω να ζήσω τη ζωή εκείνη που θέλω, μιαν άλλη ζωή από αυτή που ζω τη δεδομένη στιγμή. Μια ζωή που σαν να μου έχουν -μου έχω(;)- υποσχεθεί.

Εξαίρεση σε αυτή τη συνθήκη του κυνηγητού, της διαρκούς ανησυχίας και του διαρκούς θρήνου της άλλης ζωής, μέρος της οποίας μόλις έχασα, αποτελεί κάθε στιγμή κατά την οποία δεν σκέφτομαι.

Αλλά πλέον κι αυτές πολλές φορές τις αναγνωρίζω ως τεχνητές ή κενές ουσίας (π.χ. όταν βλέπω ριλς με τις ώρες στο κρεβάτι πριν κοιμηθώ).

Στιγμές που μετρήσανε-μετράνε πραγματικά:

Όταν παίζουμε τάνγκο με την Αμαλία.

Όταν κάναμε μεταμεσονύκτιες συζητήσεις με την Αλεξία.

Όταν βλέπω τον κόσμο να χορεύει στα λάιβ της μπάντας μου.

Όταν ειμαι ερωτευμένος.

Ο χρόνος με κυνηγάει και φοβάμαι πως θα περάσει όλη μου η ζωή και θα έχω ζήσει το ένα δέκατο από την άλλη ζωή, που ήθελα πραγματικά να ζήσω, εκείνης που θα 'ταν γεμάτη στιγμές σαν αυτές.

Για κοίτα: στον ουρανό δεν μένει πια ούτε μωβ. Μόνο σκοτείνια.

γράφει ο Αλέξιος Κούβελας