ΚΟΚΤΕΙΛ του ΑΛΕΞΗ: τα παγκάκια του Αγίου Παύλου
Στη γειτονιά μου, στον Άγιο Παύλο, ακριβώς απέναντι απ' το Πέτρινο δημοτικό σχολείο, βρίσκονται δυο ξύλινα παγκάκια. Τοποθετημένα δίπλα-δίπλα, σχεδόν χωμένα στο δάσος, έχουν θέα στην πόλη, το Θερμαϊκό και τον Όλυμπο.
Στα παγκάκια αυτά, τις καλοκαιρινές νύχτες που το αεράκι δροσίζει ευχάριστα και οι μυρωδιές του δάσους ξυπνούν αισθήσεις που η πόλη μοιραία πλην σκληρά στερεί, έρχομαι και ξαποσταίνω με την κιθάρα μου.
Άλλοτε μελετάω κάποιο κομμάτι, άλλοτε παίζω σαν να δίνω συναυλία, κι άλλοτε αυτοσχεδιάζω: αφήνω τη νύχτα, την ησυχία και τη στιγμή να με πάνε όπου θέλουν αυτές. Σε αυτά τα παγκάκια έχω μάθει δίσκους ολόκληρους, έχω δώσει περφόρμανς ζωής και έχω συνθέσει μερικά από τα κομμάτια μου.
Φυσικά, δεν πιάνω και τα δύο παγκάκια, κι έτσι αν τύχει και περνάει εκείνη την ώρα απ' τη γειτονιά κάποιος, ή κάποιοι, θα κάνουν ενίοτε την κίνηση και θα κάτσουν στο ελεύθερο παγκάκι, μόλις ένα-ενάμισι μέτρο μακριά μου.
Συχνά δεν θα πούμε τίποτα, και γω στα πρώτα δυο-τρία κομμάτια που θα παίξω μετά την άφιξή τους, θα επιχειρήσω να τους μαγέψω· όχι για να με θεωρήσουν καλό κιθαρίστα, μα για να απολαύσουν αυτήν τους την βραδιά με ένα τρόπο που μόνο εγώ σε εκείνη τη χρονική στιγμή μπορώ -και έχω υποχρέωση- να τους προσφέρω.
Νιώθω μια βαθιά ανάγκη να τους δωρίσω αυτές τις όμορφες στιγμές, και αν καμιά φορά αρχίσουν και λένε γλυκόλογα μεταξύ τους, ή να φιλιούνται, ακόμη κι αν έχω τις μοναξιές μου, μου περνάνε προς στιγμήν, γιατί νιώθω πως κάνω το χρέος μου απέναντι στην κοινωνία.
Κάπου εκεί στο τρίτο κομμάτι είτε θα μου μιλήσουν εκείνοι, είτε, αν τους βλέπω μαζεμένους, εγώ. Συνήθως θέλουν να μου προσφέρουν κάτι, ως αντάλλαγμα. Μου έχουν προσφέρει νερό, τσιγάρα, μπίρες, μπισκότα- και πιο βαριά: τζίν, μπάφους... Κάποιες φορές δεν έχουν τίποτα και μου απολογούνται. Αντάλλαγμα όμως, για μένα, πέραν της προσοχής τους, είναι ότι μου λένε πολλές φορές τις ιστορίες τους.
Έχω μιλήσει σε αυτό το πλαίσιο με μοναχικούς τύπους και τύπισσες, με νεαρά και μεγαλύτερα ζευγάρια, με πρώην και νυν μουσικούς... Δεν θα ξεχάσω όταν γνώρισα ένα ζευγάρι σαραντάρηδων το οποίο συναντιέται παράνομα στον Άγιο Παύλο, αφού είναι και οι δυο παντρεμένοι. Πόσο γλυκά απολάμβαναν την παρέα ο ένας του άλλου... και μέσα σ' όλα και τη δική μου. Ένιωσα, τότε, και γω μέρος της ιστορίας τους, μέρος αυτού του παράνομου έρωτα.
Σε όλες αυτές τις συναντήσεις πάντα υπάρχει μια αίσθηση πως μπορεί να μην -μάλλον δεν θα- τα ξαναπούμε ποτέ. Πρόκειται λοιπόν για ένα μη-χώρο συναντήσεων, μια τοποθεσία, η ύπαρξη της οποίας είναι υπό όρους, που υπάρχει καθαρά από τύχη, ανάγκη για έκφραση, ομορφιά, και επικοινωνία.
Δεν έχουμε απαιτήσεις, ούτε εγώ από αυτούς, ούτε εκείνοι από μένα, μόνο προσδοκούμε να ομορφύνουμε όσο και όπως μπορούμε τη βραδιά για όλους μας.
Κάποτε, κουράζονται εκείνοι ή εγώ, και φεύγουμε για το σπίτι. Ναι, άξιζε κι αυτή η νύχτα, σκέφτομαι, σαν πέφτω στο κρεβάτι κουρασμένος.
Αν λοιπόν σας βρει ποτέ η νύχτα να αισθάνεστε παγιδευμένοι, απογοητευμένοι, αδιάφοροι, μόνοι... ελάτε απ' τα παγκάκια της γειτονιάς μου. Θα χαρώ πολύ να σας παίξω κάτι και να ομορφύνω τη βραδιά σας, και σαν αντάλλαγμα να μου πείτε την ιστορία σας.