Μπαλκόνι- Μάρτιος 2026

Στο "παλέρμο" η Τρέλα προσπαθεί να σκοτώσει τον εαυτό της. Κερδίζει μάλιστα αν το κάνει.

Αν επρόκειτο για αληθινή τρέλα, δεν θα υπήρχε νόημα στο να έχανε;

Και η τρέλα έχει τα όρια της στους κανόνες του παλέρμο.

Στην πραγματικότητα, έχει;

Περνάω πολύ χρόνο στο μπαλκόνι τελευταία. Βασικά, θέλω τόσο άμεση επαφή με το μπαλκόνι μου που οι μπαλκονόπορτές μου μένουν ανοιχτές ακόμη και όταν κάθομαι μέσα. Μου αρέσει η επαφή με το έξω σε συνδυασμό με την ασφάλεια του σπιτιού, του προσωπικού χώρου, όπου είμαι με τις πιτζάμες μου και πίνω καφέ από την αγαπημένη μου- δική μου- κούπα.

Νιώθω τον αέρα, παίρνω συνεχώς ερεθίσματα από τη γειτονιά (ακουστικά και οπτικά), και είμαι άνετη.

Πρόκειται για έναν χώρο ηρεμίας, όπου μπορώ να σκεφτώ, να γράφω, να ακούω μουσική.

Θυμάμαι αυτή την ηρεμία από τα ανοιξιάτικα και τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια που καθόμασταν στο πεζοδρόμιο με τη γιαγιά μου, όπου επιτέλους ο δρόμος λίγο ηρεμούσε και μπορούσαμε να κάνουμε παρέα στον ήλιο και την ησυχία. Άλλες φορές μιλούσαμε, άλλες όχι, συχνά έτρωγα κάτι που μου έφερνε εκείνη και πάντα παρατηρούσαμε μαζί (με ένα ομολογουμένως κουτσομπολίστικο βλέμμα) τη γειτονιά.

Σε αυτό το πλαίσιο άκουγα ιστορίες και ανέκδοτα και ιδέες της γιαγιάς μου, με ύφος σοβαρό ή πιο ανάλαφρο κατά περίπτωση, και ένιωθα να υπάρχει ένας χώρος μοιράσματος όπου μάλιστα πολλές φορές χωρούσε και η ίδια η σιωπή.

Και μετά- με συνέπεια- ερχόταν το απόγευμα.

Τα παιδιά βγαίναν έξω, ίσως άφηνα τη γιαγιά για να παίξω, γειτόνισσες μαζεύονταν συχνά σπίτι μας, υπήρχαν ομιλίες και φωνές, κίνηση στον δρόμο, δημιουργούταν συνήθως μεγάλη παρέα με πολλά μέλη της οικογένειας και όχι μόνο. Αστεία, γέλια, ένταση, ατελείωτες καρέκλες, εναλλαγή προσώπων, εναλλαγή ατμόσφαιρας και όλα αυτά έξω.

Ώσπου το βράδυ, η κλιμάκωση επέστρεφε στην ύφεση και μέναμε οι λίγες και οι λίγοι, οι κοντινές και οι κοντινοί.

Το κλίμα γυρνούσε σε κάποιου είδους εσωστρέφεια, ακόμα ήταν παρεΐστικο. Συνήθως σαν έναν γλυκό επίλογο.

Η ηρεμία και η ένταση πηγαινοέρχονταν μέσα στη μέρα και αυτό μου έχει αφήσει μία ανάμνηση πληρότητας. Το σκηνικό που περιγράφω αποτελεί μία αίσθηση μου έχει μείνει μέσα μου σαν ανάγκη και επιθυμία. Είναι ένα αρχέτυπο της ζωής μου.

(ARCHETYPA mentioned: https://open.spotify.com/album/36vEpkXSDuHBjYMOi8cXf6?si=zCw0JABcQWisk86hHUz0rg)

Ο Saske στο "Για Σένα" περιγράφει μία (κλασική) περίπτωση ερωτικής απογοήτευσης κατά την οποία ο ίδιος φαίνεται να κυριεύεται από αισθήματα αμφιθυμίας. Εκφράζει θυμό και ταυτόχρονα ερωτική έλξη, συνδυασμό που τελικά χαρακτηρίζει ως "τρέλα".

Σαν μία κατάσταση που δυσκολεύεται να διαχειριστεί και άρα θεωρεί με κάποιον τρόπο παράλογη. Εδώ- παρά την "αντιφατικότητα"- μπορεί να μην έχουμε κάποια ιδιαίτερη κλιμάκωση του συναισθήματος, όμως έχουμε μία φόρτωση η οποία διοχετεύεται στην εξομολόγηση.

Ο στίχος-συμπέρασμα "Μάλλον θες να γίνω τρελός για σένα" δεν αφήνει σε εμένα κάποια αίσθηση απροθυμίας του να αφεθεί στην τρέλα. Η ένταση φαίνεται να μην τον σταματάει.

Περιγράφεται μία σκόπιμη αυτοκαταστροφικότητα.

Έχω συνδέσει αρκετά την τρέλα με την έννοια του παντελούς χάους έως τώρα στη ζωή μου, όμως ξαφνικά σκέφτομαι: υπάρχει μία συνειδητότητα στην τρέλα

Και ίσως αυτό συνδέεται με τα όρια της. Αν υπάρχει πράγματι κάποιου είδους συνειδητότητα στην τρέλα, τότε μάλλον θα υπάρχει και κάποιου είδους νόημα.

Και άρα αν επιλέγουμε την τρέλα ίσως να είναι που την έχουμε ανάγκη.

Όταν κάθομαι στο μπαλκόνι και ακούω δυνατά Saske στα ακουστικά, βρίσκομαι μεταξύ της ηρεμίας του σπιτιού μου και της έντασης που θα ένιωθα από τη μουσική ενός πάρτυ.

Όταν καθόμουν στο πεζοδρόμιο, βρισκόμουν μεταξύ της ηρεμίας του μεσημεριού και της έντασης του απογεύματος.

Μπορεί το αρχέτυπό μου να μην στηρίζεται στην ηρεμία ή την ένταση, αλλά στην εναλλαγή τους.

Χωρίς να θεωρώ την εναλλαγή συνώνυμη της τρέλας, σίγουρα τις συσχετίζω, βρίσκοντας ως κοινό τους στοιχείο τη μεταβλητότητα.

Οι συνειρμοί αυτοί με κάνουν να αναρωτιέμαι-

ψάχνω να δικαιολογήσω το παράλογο επειδή δεν το αντέχω, σε μία αντίστοιχη προσπάθεια με αυτή του Saske;

ζητάω να νοηματοδοτήσω την τρέλα και τελικά εστιάζω σε ένα περιορισμένο εύρος του φάσματός της;

αν η Τρέλα στο "παλέρμο" έχανε όταν πέθαινε, θα ήταν μήπως ανούσια η ύπαρξη του ρόλου της;

Στο πεζοδρόμιο με τη γιαγιά η ένταση είχε κλιμάκωση μέσω της παρέας, στην ταραχή του Saske υπάρχει μία εκτόνωση μέσω του τραγουδιού του.

Στο μπαλκόνι μου άλλες φορές φέρνω φίλες και άλλες φορές γράφω τραγούδια.

όμως άλλες φορές απλά αναρωτιέμαι,

όπως τώρα