ΣΦΗΝΑΚΙ #05 ονειρευιάσματα

Φτωχή-φτωχή η ύπαρξη

όταν πρώτο-υπάρξει.

Κάθε μια γέννηση φτωχή,

του μοιάζει του θανάτου.

Δίχως υπάρχοντα έρχεται

-εκ των έξω και των έσω-

δίχως καμιά κληρονομιά

να πάρει και να αφήσει.

Φτωχή-φτωχή η ύπαρξη

μαθαίνει να υπάρχει

εκεί όπου εμφανίστηκε

και πήρε μια μορφή:

μαθαίνει να χωράει μες τη ζέστη κάποιου δέρματος

ν' αγγίζει το έδαφος, τη γη, κουνώντας κάποια οστά.

Και ακόμα προς τη φύση της

-την «άφυση»- πλησιάζει

και μέσω κάποιας γλώσσας σχεδιάζει το ποιον της,

μέσω κάποιου αγγίγματος γνωρίζει άλλες υπάρξεις,

και μέσω της απόλαυσης την ύπαρξη «εκπληρώνει».

Φτωχή-φτωχή η ύπαρξη

κι όσο περνάει ο χρόνος,

φτωχεύει και φτωχεύει

μαθήμενη στα «μέσα».

Κι έτσι η φτωχή μας ύπαρξη «εγγίζει» τον εαυτό της

γυρμένη στην «ανύπαρξη» !

και σ' ό,τι δεν υπάρχει.

Σε ό,τι «μέσα» έμαθε

γυρεύει κάτι μέσα

και όταν δεν βρίσκει τίποτα

μονάχη της το φτιάχνει.

Σε ό,τι «έξω» περπάτησε

γυρεύει κάτι πάλι

κι έτσι κλείνει τα μάτια της,

να πάψει να γνωρίζει.

Τέλος, η ύπαρξη στην ύπαρξη την ίδια κάτι ψάχνει,

κάποιας αξίας σύμβολο και κάποια περιουσία.

Φτωχή-φτωχή η ύπαρξη,

για να αντέξει να υπάρχει

εκλείπει, ξεκουράζεται

μες την ανυπαρξία.