πυξίδα - με την Έλενα (Οκτώβριος 2026)

Τραγούδια μιλάνε για σχέσεις που αμέλησαν να υπάρξουν,

άνθρωποι ψάχνουν πρόσωπα στον σκούρο ουρανό.

Σκέφτομαι άνθη που αθόρυβα κινδυνεύουν να μαράνουν-

μα, είναι δυνατόν από ντροπή να μην πιούνε νερό;

Κι εγώ που πιστεύω ακράδαντα σε όσα δεν είδα,

(γιατί ο Θεός μου στην άγνοια ζει κι εγώ τον λατρεύω)

τα άστρα τα βράδια χαζεύω, σαν να 'ναι πυξίδα,

σαν να 'ναι η καρδιά μου ο Βορράς

και ο Βορράς απλώς αριθμός.

Είναι απίστευτο το πόσο ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι να ανοιχτούμε. Μια ανάγκη που ούτε την ξέρουμε, ούτε την αξιοποιούμε. Κυρίως από ντροπή ή από εσωστρέφεια. Η οικειότητα θεωρώ πως πολλές φορές χτίζεται μέσα από την κοινή μας αυτή ανάγκη του μοιράσματος. Μοιάζουμε όλοι παραπάνω από όσο πιστεύουμε. Κι έχουμε περισσότερα κοινά από όσα φανταζόμαστε.

Ωστόσο σίγουρα ένας καλός τρόπος για να ανοίξεις μια συζήτηση επιπέδου, είναι τα ζώδια.

Εμ, πώς αλλιώς;

Σε όλη αυτήν την προσπάθεια κατάκτησης και κατανόησης του αγνώστου, αρχίζουμε και κεντάμε ο καθένας το ψυχογράφημα του άλλου μέσα από τα «συμπαντικά» χαρακτηριστικά. Μέσα από το παιχνίδι του «εγώ είμαι αυτό, εσύ είσαι το άλλο, μα εμένα μου έβγαζες αυτό και πίστευα τούτο...» καταλήγουμε να ανοίγουμε κεφάλαια του χθες, του τώρα και των οραμάτων του μέλλοντος. Κάπως έτσι ο μέχρι πρόσφατα άγνωστος ή μάλλον μη οικείος μας, έχει ξεδιπλώσει αρκετά στοιχεία του άφοβα μπροστά μας.

Τα ζώδια έχουν μάλιστα την τάση να σου ξυπνούν ένα αίσθημα περηφάνειας για την ζωδιακή σου καταγωγή (ή ομάδα), σχεδόν οπαδικό! Για τόλμα να προσφωνήσεις έναν Λέοντα "Παρθένο". Θα είναι λόγος σοβαρής παρεξήγησης. Όχι άδικα, θα πω. Κάπως έτσι, πάνω στο βράσιμο του δίκιου του ο καθένας, νιώθει την ανάγκη να προστατεύσει την αλήθεια και την αξιοπρέπεια του με κάθε δυνατό ζωδιακό και κοινωνικό επιχείρημα.

Εγώ παρόλα αυτά δεν είμαι αστρολόγος.

Είμαι μια μουσικός που δεν είμαι μουσικός γιατί υπάρχουν πολύ πιο μουσικοί από εμένα εκεί έξω. Μπορείς ωστόσο να πεις πως με τη Νίκη η μουσική μας έφερε κοντά. Περίπου. Δηλαδή, μεγάλη ιστορία. Τέλος πάντων, σημασία έχει πως παρόλη τη μη οικειότητα μας, ένιωσα να μπορώ να της ανοιχτώ παραπάνω από όσο υπολόγιζα ότι αντέχω. Για πολλά χρόνια έως και πρόσφατα τα πράγματα στο μυαλό μου έπαιρναν μεγάλες διαστάσεις. Συμπαντικές! Μα τα γιγάντια βάρη από πάνω μου έφυγαν όταν τα πράγματα κατάλαβα πως είναι λίγο πιο απλά.

Όπως δύο γνωστές μη οικείες που περνούν τρεις ώρες μαζί. Όπως ο έρωτας που ανθίζει όταν παύεις να τον αναλύεις. Όπως όταν συγχωρείς γιατί απλά το νιώθεις κι ας σου λένε όλοι πως δεν είναι σωστό. Όπως το να σου αρέσει η παρέα κάποιου χωρίς εξήγηση. Ή και να μην σου αρέσει πάλι χωρίς εξήγηση. Κάθε μας αίσθηση κάπου μας οδηγεί καλύτερα για εμάς. Και πολλές φορές, όταν η λογική δεν μπορεί να πάρει τον έλεγχο, η αίσθηση γίνεται η γλώσσα της καρδιάς.

Άρα και η πυξίδα.

γράφουμε με την Έλενα Νάσιου