ΣΦΗΝΑΚΙ #01 περαστικοί

Η θερμοκρασία του πρωινού σπάνια προϊδεάζει για τις διακυμάνσεις του καιρού μέσα στη μέρα. 

Το πρωί έχει ψύχρα και μάλλον αν πάρεις μπουφάν μετά θα το κουβαλάς στα χέρια σου όλη τη μέρα.

Το κουδούνι χτυπάει σαν συναγερμός, οι καγκελόπορτες ανοίγουν διάπλατα και για κάποιον λόγο οι ενήλικες αυτού του πλαισίου περιμένουν από τα παιδιά να μην τρέξουν με όλη τους τη φόρα να βγουν έξω από το σχολείο –

ελευθερία.

Έξω από τα σχολεία το μεσημέρι υπάρχει πάντα κόσμος. Γονείς και παππούδες και γιαγιάδες και φίλοι και πολλά πολλά παιδιά, μα υπάρχουν και άνθρωποι που δεν ήρθαν να πάρουν κανένα παιδί και βασικά δεν ήρθαν στο σχολείο, πάνε μάλλον κάπου αλλού και δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το σχολείο: απλά περνάνε από εκεί.

Άνθρωποι που ενοχλούνται από την κίνηση που δημιουργείται στον δρόμο, άνθρωποι που έχουν παραδοθεί στην κούραση τους και απλά περιμένουν πίσω από το τιμόνι, άνθρωποι που αλλάζουν την κανονική τους διαδρομή λόγω της «βαβούρας» που παρατήρησαν από μακριά. Κάποιοι ευχαριστιούνται το θέαμα, νιώθουν μία νοσταλγία – πολλές φορές έχοντας μία αλλοιωμένη ανάμνηση, ποτισμένη με ρομαντισμό –, και άλλοι συνδέουν αυτή την εικόνα με «τα καλύτερα χρόνια του ανθρώπου». 

Για τους ίδιους ανθρώπους πριν χρόνια (πολλά ή λίγα) το σχολείο υπήρξε ένα μαρτύριο, μία σανίδα σωτηρίας, ένα ασφαλές μέρος, ένας χώρος καταπίεσης, ένας χώρος έκφρασης, πηγή τρόμου, πηγή γνώσης, η αυτοκρατορία και το κελί τους. -Και μπορεί η σκέψη που κάνουν αργότερα περνώντας έξω από ένα σχολείο να μην αντιστοιχεί όπως θα περίμενε κανείς στην εμπειρία τους.

Πάντως έχουν περάσει από εκεί. Αυτό έχει μείνει πίσω τους και αυτοί έχουν φτάσει πλέον αλλού. Ήταν μέρος του σχολείου και το σχολείο ήταν μέρος τους, όμως κανείς δεν παραμένει στο σχολείο. Περνάει. Μπορεί κανείς να το δει ως ένα στάδιο, από τα πρώτα μάλιστα.

Σαν το πρωί.

Δεν παίρνεις μπουφάν επειδή έχει ψύχρα το πρωί. Άντε να πάρεις καμία ζακέτα. Είναι πιο ελαφριά.

Μην κρυώσεις κιόλας!