ΣΦΗΝΑΚΙ της ΦΙΛΙΑΣ: η μελάνη της χαράς
16 Ιανουαρίου 2010
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
σήμερα στο διάλειμμα δεν ήθελα να παίξω κυνηγητό με τα παιδιά και ήθελα απλά να κάτσω
στο παγκάκι με τη Βαγγελιώ και να συζητήσουμε.
Λύνοντας απορίες ευθύς εξαρχής, ναι υπήρχε κόσμος το 2010 που πήγαινε ήδη Πέμπτη Δημοτικού και ναι, δεν ήμουν ποτέ παιδί που θα προτιμούσε να ιδρώσει στο διάλειμμα.
Εκείνη την ημέρα όμως ήταν που είχα αρχίσει να προτιμώ να γράφω.
Και δεν το κατάλαβα ποτέ πιο πριν μέχρι πριν λίγες μέρες, που έβαλα το ενήλικο μυαλό μου να σκεφτεί από που ξεκίνησε.
Τα σενάρια στο τότε είναι δύο, είτε θα ξεκινούσα να γράφω γιατί είχα κάτι να πω, είτε θα ξεκινούσα να γράφω γιατί δεν ήξερα που αλλού να τα πω.
Και εδώ είναι η ενήλικη του τώρα ερώτησή μου: Γιατί για να ξεκινήσω να γράφω έπρεπε να το κάνω με αφορμή ένα γεγονός που με είχε στεναχωρήσει; Και γιατί έκτοτε μου δημιουργήθηκε αυτή η έξη να γράφω μόνο μέσα από ένα στενάχωρο συναίσθημα, και να μπλοκάρω τη γραφή μου όταν είμαι πραγματικά καλά; Δεν έχω κάτι να πω στην ευτυχία; Ή δεν υπάρχει κάποιο γεγονός ευτυχίας που να προκαλεί εμπάθεια πολλών; Κι αν τελικά γράφω για την ταύτιση και όχι ως ταυτότητα, ποιά είμαι και ποιά θα μπορούσα να έχω γίνει;
Συχνά μεγάλοι ποιητές και λογοτέχνες κουβαλούν στους ώμους τους ένα "βαρύ" παρελθόν συναισθημάτων μαυρίλας και σκοταδισμού και ακόμη πιο συχνά, επιδίωκαν να ρίχνουν τους εαυτούς τους σε ένα μαύρο κουτί οθώντας την πένα τους κάτι να γράψει. Έτσι μεγαλώνοντας, ίσως μάθαμε αυτό: να γράφουμε μόνο όταν πονάμε και όχι όταν ευφραίνουμε. Να καλλιτεχνούμε όταν μας λείπει το καλό εν γένει. Φαυλος ο κύκλος σας κύριοι.
Οι Πυξ Λαξ έγραψαν ένα τραγούδι κάποτε που οι στίχοι του έθεταν μια ερώτηση την οποία μάλλον όλοι προσπεράσαμε.
Το καλλιτέχνημα του ανθρώπου είναι παιχνίδισμα του μυαλού. Και γιατί να μην γράφουμε, ζωγραφίζουμε, "μουσικολογούμε" σαν να παίζουμε και όχι σαν να πονάμε; Το παιδί το χάσαμε από μέσα μας.
Πόνος κι αυτός.
Ώρα να γράψω.
Άνω τελεία.
γράφει η Φιλία Τσακίρη