ΣΦΗΝΑΚΙ της Μ.Μ.: ανώνυμο

Ευαίσθητοι άνθρωποι...

Ζουν ανάμεσα μας· λίγοι, πολλοί... ποιος ξέρει; Ποιος να τους προσέξει έτσι που τρέχει η ζωή και εμείς μαζί της; Οι ευαίσθητοι άνθρωποι κρύβουν ένα μικρό παιδί μέσα τους που πονάει έστω και με μια ασήμαντη για άλλους γρατζουνιά... που κλαίει απαρηγόρητα, μα και γελά συνάμα.

Έχουν το άρωμα του νεογέννητου και τα χρώματα του δειλινού. Οι ευαίσθητοι άνθρωποι περπατούν με το βλέμμα χαμηλά, με μάτια υγρά και χέρια ιδρωμένα. Αν βρεθούν στον δρόμο σου, κάθισε μαζί τους για παρέα. Δεν θέλουν χτύπημα στην πλάτη και να τους πεις ότι είναι δυνατοί και θα τα καταφέρουν...

Θέλουν να τους πάρεις αγκαλιά και να κλάψεις βουβά μαζί τους...