ΣΦΗΝΑΚΙ της Στέλλας: να κοιτάς κι όχι να βλέπεις-μόνο(ς)

Πολλές φορές έχω τη συνήθεια από τις λέξεις να απομονώνω το κάθε γράμμα ξεχωριστά. 

Πώς αλλιώς; Αφού… οι λέξεις φέρ(ν)ουν συναισθήματα, μακριά από ορισμούς και θεωρίες. 

Και στην τελική, αυτή είναι η οπτική. 

Άνθρωπε… το πιο όμορφο πλάσμα που έχει υπάρξει. 

Είσαι πολλά παραπάνω από το ένα στο οποίο προσπαθείς μανιωδώς να χωρέσεις. 

Να ταιριάξεις. 

Όλες οι λέξεις και οι λέξεις των λέξεων: είσαι. 

ε-κεί ρ-έουν ώ-ρες τ-αξίδια α-νάσες…: 

«έρωτας». 

Και «ρωτάς» : 

«Και-προς τα-πού ρέουν; 

 Σε ποια αγκαλιά; 

 Σε ποιον τόπο; 

 Σε ποιο φιλί; 

 Σε ποια ανάσα;» 

• δι-ερωτά-σαι : 

«Δίπλα στον έρωτα είσαι» 

Βλέπεις; 

Κοίτα…! 

Σε όσα…και όπου…και τόσα ακόμα που μπορείς να γίνεις. 

Να κοιτάς κι όχι να βλέπεις-μόνο.

γράφει η Στέλλα Χατζηαγγελίδου