ΣΦΗΝΑΚΙ του Αλέξη: στο αεροδρόμιο
Oslo Lufthavn.
Όσο περιμένω την πτήση μου για Θεσσαλονίκη, παίζω στο μυαλό μου σε ριπλέι τις τελευταίες μέρες με τον Ορφέα. Προσπερνάω τις βόλτες στην πόλη, τα μουσεία, τη γνωριμία με τους φίλους του, προσπερνάω μέχρι και την απίστευτη φύση έξω απ' το Ντράμεν που με ταξίδεψε σε κομμάτια της παιδικότητάς μου που δεν θυμάμαι πότε τα συνάντησα τελευταία φορά, και σταματάω στο τελευταίο βράδυ. Σταματάω στην συζήτησή μας, στο σκοτάδι, σε έναν μη-τόπο (για μένα) και ένα μη-χρόνο, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.
"Δε ξέρω πώς γίνεται, πάντως σίγουρα δεν γίνεται χωρίς γκόμενα," λέει ο Ορφέας.
Πόσες φορές, πόσες βραδιές έχουμε κάνει αυτή τη συζήτηση; Πόσα σκοτάδια έχουμε ξενυχτίσει ψάχνοντας μια λύση που δεν θέλει να εμφανιστεί;
"Αυτό είναι σίγουρο," απαντάω.
"Το αστείο είναι ότι δεν έχω καν standards πια, χρειάζεται μόνο να είναι λίγο όμορφη και να μην είναι τρελή, αυτά."
Πόσο έχουμε ονειρευτεί σε δωμάτια απομονωμένα, αποκλεισμένα απ' τον κόσμο και τη ζωή. Θυμάμαι ακόμα τις σταγόνες από υγρασία που έτρεχαν στους λευκούς τοίχους του δωματίου μου στη Λισαβόνα. Πόσο αίμα χύσαμε για να κρατήσουμε μια ελπίδα ζωντανή, για να μην παραδοθούμε στα νύχια του κυνισμού, να μην γίνουμε κούφιοι από μέσα, ηττημένοι για πάντα;
"...αλλά αντί για αυτό, καταλήγεις να μην νιώθεις ποτέ σύνδεση με το άλλο άτομο, να νιώθεις διαρκώς παράξενος και ξένος," συνεχίζει.
"Ο ξένος του Καμί."
"Κάτι χειρότερο."
Και μεις, που γυρίσαμε τον κόσμο κυνηγώντας νοήματα που μας σιγοψιθύριζαν, εγώ στη Σκοτία, στην Αθήνα και στη Λισαβόνα, και εκείνος σε ένα Νορβηγικό χωριό στη μέση του πουθενά, ύστερα στην Τανζανία και μετά στο Όσλο, βρήκαμε, πέρα από κομμάτια του πεπρωμένου μας, ένα κενό τεράστιο, για φίλους και για αγάπη, κι όμως χρειάστηκε να υποκαταστήσουμε μέσα μας τα φιλιά, τις περιπέτειες, τις εκπλήξεις και τα αστεία, τους ανθρώπους, με όνειρα και τρέλα.
Και συνεχίζω να γράφω τους ευτελείς μου στίχους και να ηχογραφώ εμμονικά την κιθάρα μου, κρατώντας σφιχτά το χέρι του παιδιού μέσα μου. Θυσιάζοντας τις μέρες μου -αν μπορώ ας κάνω κι αλλιώς- για ένα μέλλον όπου το παιδί αυτό θα μπορεί να υπάρχει, όλα τα κομμάτια του θα μπορούν να υπάρχουν.
"Δεν έχει κάτι να ανακαλύψεις," του λέω.
Μόνο υπομονή.
Και πολλή,
πολλή,
δουλειά.
Καληνύχτα.