Θέλω τόσο να τραγουδήσω που πρέπει να το κάνω έξω - Μάρτιος 2025

Μία από τις πιο εκπληρωτικές εικόνες των φοιτητικών μου χρόνων είναι να διασχίζω την παραλιακή της Θεσσαλονίκης με το ποδήλατο, λαμβάνοντας μέσα σε μερικά λεπτά αρκετά μουσικά ερεθίσματα ώστε να καλύψουν την απουσία κάποιου ραδίου στο όχημά μου. Ηχεία καραόκε, ηλεκτρικές κιθάρες, σαντούρια, μικρόφωνα και βιολιά, ολόκληρα ηλεκτρικά πιάνα στημένα· νεαρά άτομα, ηλικιωμένοι και μεσήλικες, σε ντουέτα, σε παρέα, μόνοι τους, με ανοιχτές θήκες μπροστά τους ή χωρίς.

Σκέφτομαι, ως ακροάτρια- παρατηρήτρια:

Η εικόνα του ανθρώπου που ξεχύνεται στον δρόμο για να φωνάξει τη χαρά του είναι ευρέως γνώριμη- όχι απαραίτητα ως ανάγκη ή επιθυμία, αλλά μάλλον ως ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, στον κινηματογράφο ή τη λογοτεχνία. Παρόλο που η συγκεκριμένη εικόνα, καθαυτή, δύσκολα εμφανίζεται στην καθημερινότητα, μήπως τελικά εκδηλώνεται καμουφλαρισμένη μέσα από φαινόμενα του τύπου "Μουσικοί του δρόμου"; Μήπως μια εσωτερική ανάγκη για τέτοιου είδους αυθορμητισμό εξωτερικεύεται με το να βγαίνουμε στον δρόμο και να τον μετατρέπουμε σε σκηνή;

"Τι ωραία που (είναι να) τραγουδάω, ας βγω να το κάνω έξω"

Δεν μπορεί παρά να γεννιέται αυτή η σκέψη σε οποιαδήποτε μορφή, πριν κανείς αποφασίσει να γίνει "μουσικός του δρόμου". Πιθανότατα όχι τόσο άμεσα και όχι σε επιφανειακό επίπεδο, αλλά πιο βαθιά μάλλον θα το πιστεύει κανείς για να το κάνει. "Τι ωραία" δεν σημαίνει αποκλειστικά ότι "νιώθω χαρά όσο τραγουδάω". Το να κάνω μουσική μπορεί φυσικά να συνδυαστεί με όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, και κατά τη γνώμη μου αυτός είναι ένας ισχυρός λόγος που καθιστά τη μουσική του δρόμου μια ιδιαίτερα ειλικρινή μορφή τέχνης. Η πρωτοβουλία, το στήσιμο και η επιτέλεση εξαρτώνται από το άτομο.

Μοιάζει να παίζει ό,τι θέλει, για όση ώρα θέλει, με όποιον τρόπο θέλει και σε όποιο σημείο θέλει. Χρυσή ευκαιρία για το κοινό να βιώνει τη μουσική πράξη με τέτοιους όρους. Χρυσή ευκαιρία και για το ίδιο το άτομο, φαντάζομαι. Και κάπως έτσι, ένα από τα πιο δημόσια χωροταξικά πλαίσια φαίνεται να "φιλοξενεί" μια από τις πιο προσωπικές μορφές μουσικής επιτέλεσης.

Όπως ο δρόμος και "η γειτονιά" φιλοξενούν την περίσσεια χαρά αυτού που βγαίνει έξω να τη γιορτάζει, στην συμβολική μας εικόνα.

Επιστρέφοντας ξανασυναντώ τις ίδιες μουσικές, αέρινες και με μία αναστοχαστική γεύση. Συνοδεύουν τώρα τη θέα ενός επιβλητικού κτιρίου. Η σκέψη μου είναι αναπόφευκτη,

Αλίμονο μας αν η μουσική χωρούσε στα ψηλοτάβανα Μέγαρα.