ΣΦΗΝΑΚΙ #02 λεύκωμα
~ της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω
κι όταν σε συλλογίζομαι τρέμω κι αναστενάζω ~
~ τι να σου πω, τι να μου πεις· εσύ καλά γνωρίζεις
και την ψυχή και την καρδιά εσύ μου την ορίζεις ~
(Τα Λιανοτράγουδα)
τα λόγια αρκούν μέχρι ενός σημείου συνήθως,
φτωχή από τη φύση της η απόσταση.
από το στόμα μου έως το αυτί σου υπάρχει ένα κενό,
τόσο αόριστο
κι όμως καθορίζει τι θα φτάσει να σημαίνει ό,τι πω
- όχι απόλυτα κι όχι κυρίαρχα –
μα είναι και η δική του μια μικρή- μικρή εξουσία.
υπάρχει κάτι πιο αρκετό από τα λόγια ίσως,
κάτι πιο άναρχο.
δεν ταιριάζει παντού, παρά μόνο εκεί που δεν χωράνε κενά,
ούτε εξουσίες
I don't wanna talk right now- I just wanna watch TV
[..]
maybe I – maybe I- baby I'm the problem
(TV, Billie Eilish)
υπάρχει επιστήμη πίσω από το μούδιασμα, και πραγματικότητα πίσω από την επιστήμη.
η ένεση μουδιάζει- το αλκοόλ μουδιάζει- ο φόβος μουδιάζει
κι εκεί που η καταστολή μοιάζει να είναι το πρόβλημα, μάλλον είναι καταφύγιο
ίσως και σύμπτωμα, ίσως ένα είδος καταπολέμησης
σαν τον πυρετό
θυμούμαι κάθε χαραυγή
που 'λεγα ο ήλιος να μη βγει
στην αγκαλιά σου
(Το καπηλειό, Χαΐνηδες)
το φως είναι διαύγεια
ωμότητα
κατ' επιβολή κι όχι επιλογή,
είναι ένα ξύπνημα – λυτρώνει ή ξενερώνει
αντίπαλος του ψέματος, εχθρός του ονειρέματος
θυσιάζει την ελπίδα για την γνώση
τα γαλάζια σου γράμματα
τρυφερές αναμνήσεις-
να μου λες χίλια πράματα,
μα δε λες αν γυρίσεις
(Τα Γαλάζια σου Γράμματα, Δήμητρα Γαλάνη)
ίσως υπάρχει λόγος που τα γραμμένα δεν ειπώθηκαν.
μπορεί για να μη φύγουν,
ίσως για να κρυφτούν,
ακόμα κι από φόβο μη και μείνουν στείρες σκέψεις-
σημειώματα ασαφή, άσκοπα και μικρά, μια άχρωμη ανάμνηση πως πράγματι μιλάμε,
υπάρχουμε μαζί ή έστω πως υπάρξαμε και, έτσι, μπορούμε πάλι