Το πιο νόστιμο τοστ – Δεκέμβριος 2025

Σε περιόδους αναταραχής, οι σταθερές μου γίνονται από δεδομένα της καθημερινότητας, ανάγκες της. Έχω πετύχει τον εαυτό μου να πηγαίνει επί μία εβδομάδα στη σχολή με το ίδιο φούτερ (συγγνώμη μαμά, δεν ήθελα να το μάθεις έτσι), με μία βασική παράμετρο να ισχύει: ήταν το φούτερ φίλης μου. Ίσως να ακούγεται υπερβολή, όμως το πράσινο αυτό φούτερ μου έδινε κάποια αυτοπεποίθηση, η οποία ήταν προϊόν της ανανέωσης από την γκαρνταρόμπα μου και της μη δέσμευσης, καθώς κάποια στιγμή θα το επέστρεφα. Η ελκυστική αυτή δυναμική μεταξύ καινούριου και κάζουαλ στοιχείου οδηγεί τη σκέψη μου σε δύο ευρέως γνωστές συνθήκες·  τη σύγχρονη dating πραγματικότητα και το τοστ και σε αυτό το μπλογκ είναι πιθανότερο να μιλήσουμε για το τοστ.

Με διάφορους τρόπους το τοστ αποτελεί μία σταθερά, σαν τα ρούχα φίλων. Σε μεγάλο βαθμό είναι ένα γρήγορο κι εύκολο σνακ, το τρώμε από παιδιά, το παίρναμε σχολείο, είναι ό,τι πρέπει μετά από ξενύχτι, ταιριάζει με πατατάκια, το προσφέρουν μέχρι και οι καφετέριες- άλλοι βάζουν γαλοπούλα, άλλοι βάζουν ζαμπόν, άλλοι μόνο τυρί, και λοιποί συνδυασμοί. Το τοστ αποτελεί την κεντρική ιδέα πίσω από τα σάντουιτς, τα γεμιστά κουλούρια, ακόμα και τα μπέργκερ. Είναι ίσως ένα είδος αναγωγής τους.

Έχω φάει πολλά-πολλά τοστ.

Το πιο νόστιμο τοστ κάθε φορά είναι αυτό που τρώω σε σπίτι φίλου- με διαφορά.

Σε κάθε σπίτι το ψωμί είναι αλλιώς, το τυρί είναι διαφορετικό, δεν ξέρεις τι αλλαντικό θα βρεις απαραίτητα. Πρόκειται για μία μικρή ανανέωση. Και φυσικά, πόσες φορές θα το φας αυτό το τοστ; Και συχνά να επισκέπτεσαι τη φίλη σου, δεν θα θες κάθε φορά τοστ και ούτε και εκείνη θα έχει πάντα υλικά⋅ καμία δέσμευση λοιπόν. Ο τέλειος συνδυασμός.

Μία όμορφη και λεπτή γραμμή διαχωρίζει τη σταθερότητα από τη συστηματικότητα σε αυτά τα δύο παραδείγματα. Η γενική μου αλήθεια πως έχω μέσα μου την επανειλημμένη εμπειρία του να δανείζομαι μπλουζάκια και να τρώω τοστ από φίλες, όχι απλά δεν στηρίζεται σε μία συστηματική πραγματικότητα, αλλά μάλλον επωφελείται από την απουσία αυτής. Σαν κάποιους δικούς μου ανθρώπους που δεν βλέπω καθόλου συχνά όμως όταν βρισκόμαστε περνάμε υπέροχα, ακόμη σαν το χοιρινό με δαμάσκηνα που φτιάχνει η μαμά μου τα Χριστούγεννα.

Μία τέτοια πλευρά έχει και η μουσική. Μερικές φορές απλά δεν σε αγγίζει ή δεν έχει το ίδιο νόημα με άλλες, δεν νιώθεις την ανάγκη να την κυνηγήσεις.

Και όταν σε βρίσκει- μέσα από ένα τραγούδι που αγαπάς μα είχες ξεχάσει και ακούς απρόσμενα σε ένα live, ή στο ράδιο του αυτοκινήτου σου μετά από μία αδιάφορη μέρα- είναι αλλιώτικη.

Είναι πιο έντονη– πιο ταιριαστή

και πολλές φορές, είναι αρκετή.