Ζω που βαριέμαι (Πυρετός)- Απρίλιος 2026

Λάηβ της Μπουάτ (@cest.laboite) και κλείνουν το "Ο κόσμος σου να είμαι εγώ" με τρίτη του Πικαρντί.

Σε άλλα νέα,

η πλήξη χωράει στο φάσμα της ένα σωρό συναισθήματα γεμάτα απογοήτευση, στεναχώρια και σχεδόν απόγνωση. Μία βαρετή ταινία όπως και μία βαρετή συζήτηση είναι ατελείωτη, και έχει παρόμοια επίδραση με το να ξυπνάω με απρόσμενα μπουκωμένη μύτη: ξαφνικά μου έρχεται μία φανταστική εκτίμηση για όταν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο (δηλαδή για όταν ανέπνεα κανονικά ή για όταν δεν είχα δεσμευτεί να ξεκινήσω την εκάστοτε πληκτική κουβέντα- αντίστοιχα). Όταν βαριόμουν ως παιδί στο σχολείο τα δευτερόλεπτα γίνονταν αισθητά κι ασήκωτα (ενδιαφέρον αν σκεφτείς ότι σε καταστάσεις ευφορίας δεν τίθεται ΚΑΝ ζήτημα "σηκώματος"- έστω και ελαφρού- του χρόνου) και όταν βαριέμαι στη σχολή ως ενήλικας, οι τοίχοι στενεύουν και με πνίγουν·

πρέπει να φύγω.

και πότε-πότε φεύγω

Πηγαίνω στην αίθουσα 6 και ο χρόνος περνάει σαν νερό μέχρι να με ψάξει η Ολυμπία που την άφησα μέσα μόνη να βαριέται εξίσου. Η καθαρότητα και η απελευθέρωση των δημιουργικών πτυχών του μυαλού μου εκείνες τις φορές με εκπλήσσουν με συνέπεια. Η λαχτάρα μου πραγματώνεται και οι ιδέες μου έρχονται σχεδόν σαν να μπαίνω σε λειτουργία επιβίωσης από την πλήξη, κατά την οποία αυτές αποτελούν σανίδα σωτηρίας. Συνήθως πρόκειται για εκφράσεις στιγμιαίες και σχεδόν επιπόλαιες, μέσω των οποίων εκδηλώνω μόνο στιγμιαίες ανησυχίες-

και πόσο χαίρομαι που φέρνω συλλογιστικά τον όρο "ανησυχία".

Η βαρεμάρα χαρακτηρίζεται από μία αίσθηση ανησυχίας. Πιστεύω ότι από τις μεγαλύτερες παρεξηγήσεις είναι η εντύπωση πως η βαρεμάρα συνδέεται με την αδράνεια και την αεργία. Κάθε άλλο αντιλαμβάνομαι εγώ.

Διαφέρει της αδιαφορίας, σχετίζεται με την κλίμακα κάτω του μηδενός κι όχι με το ίδιο το μηδέν.

Πρόκειται δηλαδή για ενέργεια, για αντίσταση μάλιστα. Βαρεμάρα σε κάποιον βαθμό είναι η παραδοχή ότι αρνούμαι να συσχετιστώ με μία επιβαλλόμενη κατάσταση.

Τώρα, το αν εκφραστεί στη συνέχεια με γκρίνια ή με διάλογο ή με καταστολή (κυριολεκτικά ύπνο) είναι ένα άλλο στάδιο του ίδιου ζητήματος. Πάντως μέχρι και την αισθητική εκδήλωσή της, μπορούμε να τη σκεφτούμε σαν έναν "πυρετό του μυαλού"- ένα αλέρτ ότι κάτι δεν πάει καλά.

Ομολογουμένως δεν έχω συζητήσει το ζήτημα αρκετά ώστε να πάρω με σιγουριά έστω κάποια κοινή γνώμη με το μέρος μου- όμως το τύπου/ανέκδοτο που κυκλοφορεί ότι "είδα μία ταινία που μου άλλαξε τη ζωή: ήταν τόσο βαρετή που αποφάσισα να μην ξαναχάσω έτσι χρόνο από τη ζωή μου" εμένα μου μιλάει και κάτι μου λέει.

Βλέπω την αίσθηση της πλήξης ως μία ωδή στον αυθορμητισμό, στο αυθεντικό συναίσθημα. Ίσως να μην αποτελεί καν συναίσθημα από μόνο του, αλλά μία μορφή υποστήριξης και ενίσχυσης κάποιας καταπιεσμένης συναισθηματικής πραγματικότητας. Σκέψεις που είτε δεν είναι κοινωνικά αποδεκτές είτε είναι πραγματικά δύσκολες και βαριές για να παραδεχτώ [πχ "ασχολούμαι με αυτή την εργασία ενώ μια μέρα θα πεθάνω και θα είναι μάταιο"] καμουφλάρονται καταπληκτικά με το λιτότατο και λίγο χαριτωμένο "βαριέμαι"- κι ας ξέρω πολύ καλά μέσα μου ότι νιώθω χάλια καθώς πλήττω.

Και κατ' επέκταση η υπαρξιακή αυτή έκφανση της βαρεμάρας (γιατί σιγά και μην δεν-) αποκαλύπτεται σε διάφορες και διαφορετικές υπο-εκφάνσεις μέσα στην καθημερινότητα, με πρώτο και καλύτερο παράδειγμα αυτό της "διάσπασης προσοχής". Με πιάνω πολλές φορές να δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ μέσα στη μέρα μου, θες να το πεις χαλαρότητα της νεότητας μου, θες να το πεις τεμπελιά- δεν παρεξηγώ.

Πάντως αυτές οι φορές μου αφήνουν έναν απόηχο ματαιότητας τρομερά κοντινό με τη ματαιότητα της πλήξης. Λοιπόν, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι: είναι αυτή η αίσθηση "βαρεμάρας" για ασχολίες που άλλοτε θεωρώ "ενδιαφέροντα μου" ένα καλό χιντ βαθύτερων κωλυμάτων;

-- φόβου; θλίψης; θυμού;

Συνεπώς ασχολούμαι με οτιδήποτε εκτός των "ενδιαφερόντων μου", ξαφνικά το σπίτι μου λάμπει, ψήνω ντόνατς και λαζάνια στον φούρνο ταυτόχρονα, και κάνω το καθημερινό μου μπρέινροτ στα σόσιαλ.

ωπ, για αυτά πώς και δε βαριέμαι;

Φυσικά, μπορούμε να δούμε και λιγότερο προφανείς σκοπιές της ανίας· περιπτώσεις που υποβόσκει.

"Η βαρεμάρα είναι χάλια απλά επειδή το να μη βαριέσαι είναι πολύ πιο ωραίο":

Συζητιέται στον κύκλο μου η χαρά που κάνουμε οι μουσικοί όταν ακούμε μείζονα τονική στο κλείσιμο μινόρε τραγουδιού. (!) Μετά από ένα ιντελεξουάλ εκ μέρους μας "χα χα χα" στο προαναφερθέν λάηβ της Μπουάτ, η απορία της φίλης μου (μέσες άκρες) ήταν "γιατί γελάμε κάθε φορά με αυτό; είναι πια τόσο αστείο;".

Δεν είναι τόσο αστείο. Αλλά μοιάζει με το να τρως νοστιμότατες φακές και να σου προσφέρουν πατάτες τηγανητές.

Με το να έχεις αποδεχτεί ένα ήρεμο μοναχικό βράδυ στο σπίτι και να λαμβάνεις πρόσκληση για σινεμά.

Είναι απλά λίγο καλύτερο. Ξέρεις- αν είχες ήδη πατάτες στο τραπέζι ή αν είχες εξ αρχής κανονίσει να πας σινεμά, μάλλον δεν θα χαιρόσουν τόσο. Και ταυτόχρονα, το να φας φακές ή να κάτσεις μέσα δεν σε πείραζε, παρόλα αυτά μετά την νέα και αιφνίδια πληροφορία, φαίνονται τόσο βαρετά. Αυτό σημαίνει μήπως ότι προϋπήρχε κάποια ποσότητα, έστω και ψήγμα, βαρεμάρας που παρέβλεπες; Και αν ναι, σε πόσες καταστάσεις άραγε παραβλέπουμε αυτά τα σημάδια και γιατί; Πρόκειται για κουκούλωμα του πυρετού;

Ή μήπως η βαρεμάρα πραγματικά δεν υπήρχε μέχρι να έρθει η αλλαγή των δεδομένων;

ανατρεπτική σκέψη αυτή:

έως τώρα η αλλαγή έσπαγε τη βαρεμάρα και τώρα την προκαλεί.

σε αυτό το σημείο παίζω λίγο με τις λέξεις και περιπαίζω, ομολογώ· οπότε συμμαζεύω τα παπατζιλίκια

Η ακέραιη σκέψη πίσω από αυτό το κείμενο είναι η αντίληψη της ανίας ως ένα εν δυνάμει σημάδι φροντίδας, πρωτοβουλίας, ως ένα κίνητρο, μία υπενθύμιση ότι κάτι μπορεί να γίνει καλύτερα- ό,τι κι αν σημαίνει το εκάστοτε προσωπικό καλύτερα.

Η βαρεμάρα είναι σύμπτωμα, είναι ο πυρετός κι όχι το μικρόβιο.

Έχει οξεία αίσθηση και καταφέρνει να μην κρύβεται εύκολα, λέει την αγενή και ωμή αλήθεια.

Κρίμα να την κατακρίνουμε.

Οφείλω να κλείσω ξεκαθαρίζοντας:

τρώτε υγιεινά, μου αρέσει η σχολή μου, ο χρόνος με τον εαυτό μας είναι πολύτιμος, η μπουάτ ΔΕΝ είναι βαρετή.

Και κοίτα να δεις, ε. Ο μπαγάσας έπαιξε σι φυσικό αντί ύφεση.